امشب! در تنهایی و سکوت! میان بهت و حیرت! عشق و غرور من! ایران سراسر اتفاق و پر حادثه ای است. که در روند لحظه های تاریک تاریخ، بارها و بارها شکسته. زخم خورده. بغض کرده. لرزیده. سوخته. گریسته. اما از پای نیفتاده. عشق! و رنج و درد عشق، هدیه خدای بی همتای خرد و عدالت است، و ایران مملو از درد و رنج، زائیده عشق است و زاینده عشق! در بازی های تلخ و شیرین تاریخ و سرنوشت، در اوج توفانهای ریشه برانداز سهمگین، در بستر زلزله های مخرب و ویرانگر، در هیاهوی بی گریز سیلهای بنیان برافکن، ایران مانده است و می ماند، چون عشق زنده است. چون ایرانی، ایرانی است. ایران! یعنی عشق سرخ. عشق! یعنی ایران سبز. ایران من! ایران فردوسی است و حماسه. ایران حافظ است و عشق. ایران مولوی است و معرفت. ایران عطار است و عدالت. ایران خیام است وصداقت. ایران فرغانی است و حقیقت. ایران فرخی است و آزادی . ایران بابک است و قیام. ایران افشین است و عصیان. ایران مازیار است و طغیان. ایران مزدک است و جسارت. ایران کاوه است و شورش. ایران آرش است و رهایی. ایران دار است و سربداران. ایران من! نگاه کن! بلند شو! گریه نکن. تو دردها و رنجها را بارها و بارها دیده ای. تو آمدن و رفتن بیگانگان را بارها و بارها حس کرده ای. تو با سوز و زخم. با ظلم و ستم. با خون و فریب. با بحران و جنگ، بیگانه نیستی! چشمهایت را نبند. در خود نشکن. بخند و بمان. چون! عشق هرگز نمی میرد. باور کن! عشق مردنی نیست. عشق رفتنی نیست.
